மகாவாக்கியமும் இலக்கணையும்

நேரடிப் பொருளால் வாக்கியத்தின் நோக்கத்தை வெளிப்படுத்த முடியாதபோது, அதனுடன் தொடர்புடைய வேறொரு பொருள் தேவைப்படுகிறது.

வாச்சியார்த்தம் என்பது நேரடியாக வெளிப்படுத்தப்படும் பொருள். இலட்சியார்த்தம் என்பது அதன்வழி குறிப்பாக உணர்த்தப்படும் பொருள். ஒரு சொல்லின் முதன்மைப் பொருளுணர்த்தும் செயல் அபிதா எனப்படும்; அதன் முதன்மைப் பொருள் முக்கியார்த்தம் எனப்படும். இலக்கணை என்பது குறிப்பால் உணர்த்தும் செயல். அச்செயலால் கிடைக்கும் பொருளுக்கான இன்னொரு பெயர் மட்டுமே அது அன்று.

மூன்று கேள்விகள் இந்தப் பொருள்கோளை நெறிப்படுத்துகின்றன. இவ்வாக்கியத்தில் நேரடிப் பொருள் பொருந்தவில்லையா? அதற்கும் முன்வைக்கப்படும் குறிப்புப் பொருளுக்கும் அறியக்கூடிய தொடர்பு என்ன? அந்தப் பொருள் பேசுபவரின் நோக்கத்திற்கும் சுற்றியுள்ள விளக்கத்திற்கும் பொருந்துகிறதா? சதானந்தரின் வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 159–169 ஆகியவற்றில் வரும் எடுத்துக்காட்டுகள் இக்கேள்விகளுக்கு விடையளிக்கின்றன. குறிப்பிட்ட தடையை அவை கண்டறிந்து, வாக்கியத்திற்குப் பொருந்தக்கூடியதைத் தக்கவைத்துக்கொள்கின்றன.

1. 1

   நேரடிச் சொற்களைக் கேளுங்கள்

   அவற்றின் வழக்கமான பொருளிலிருந்து தொடங்குங்கள்.

2. 2

   தடையைக் கண்டறியுங்கள்

   அந்தப் பொருள் வாக்கியத்திற்குப் பொருந்துவதைத் தடுப்பது எது என்று கேளுங்கள்.

3. 3

   அறிந்த தொடர்பைப் பின்பற்றுங்கள்

   வெளிப்படுத்தப்பட்ட பொருளுடன் தொடர்புடைய பொருளை அடையுங்கள்.

4. 4

   வாக்கியத்தின் பொருளை மீட்டுணருங்கள்

   சூழல் ஏற்கும் பொருளைக் கொண்டு, முரண்படுவதை விடுங்கள்.

✦சூழல் பொருள்கோளை வரையறுக்கிறது

“சிவப்பானது ஓடுகிறது” என்பது சிவப்பு நிறமுடைய, ஓடக்கூடிய ஒன்றை உணர்த்துகிறது. சூழலைக் கருதாமல் எந்தச் சிவப்புப் பொருளையும் அங்கே பொருத்துவதற்கு அது இடமளிக்காது. குதிரைப் பந்தயத்தில் அது ஒரு குதிரையாக இருக்கலாம்; வேறொரு உரையாடலில் ஒரு மனிதராக இருக்கலாம். தொடர்பைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது; ஆனால் எதைக் குறிக்கிறது என்பதைச் சூழலே தீர்மானிக்கிறது.

சொல்விடுபாடு, ஆகுபெயர், உருவகம் போன்ற நவீனக் கலைச்சொற்கள் பழக்கமான பேச்சை விளக்க உதவலாம். அவற்றின் வகைப்பாடுகள் இலக்கணையின் மூன்று வகைகளுடன் எல்லா இடங்களிலும் ஒத்துப்போவதில்லை. தமிழ் ஆகுபெயர், அதாவது ஒன்றின் பெயரைத் தொடர்புடைய மற்றொன்றுக்குப் பெயராக்குதல், இந்த மூவகை ஆய்வின் கலைச்சொல்லான இலக்கணைக்கு மாற்றாகாது. திருமந்திரத்தின் இலக்கணத் திரயம் பகுதிக்கான தமிழ் உரை மூன்று இலக்கணைகளையும் வெளிப்படையாக வேறுபடுத்துகிறது. அதன் செய்யுள் எண் 2524; 3047 செய்யுள்கள் கொண்ட வரிசையில் அதற்குரிய எண் 2566.

விட்ட இலக்கணை நேரடியாகக் குறிக்கப்படும் பொருளை விட்டு, அறிந்த தொடர்பின் வழியாக மற்றொரு பொருளை உணர்த்துகிறது.

விட்ட இலக்கணை என்பது நேரடிப் பொருளை விட்டுக் குறிப்பால் உணர்த்துதல். விளக்கப்படும் சொல்லின் நேரடிப் பொருள் விடப்படுகிறது; அதனுடன் தொடர்புடைய பொருள் அதன் இடத்தைப் பெறுகிறது. விடுதல் என்பது இவ்வாக்கியத்தில் அந்தச் சொல் வகிக்கும் பங்கைப் பற்றியது. பெயரிடப்பட்ட பொருள் இல்லாமல் போகிறது என்று அதற்குப் பொருளில்லை.

✦கங்கையில் உள்ள சிற்றூர்

சதானந்தரின் வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 159–160, கங்காயாம் கோச: என்பதைக் காட்டுகிறது; அதன் பொருள் கங்கையில் உள்ள சிற்றூர். எடுத்துக்காட்டில் கருதப்படும் இயல்பான சூழலில், ஓடும் நீருக்குள் சிற்றூர் இருக்க முடியாது. ஆகவே “கங்கை” என்பது ஆற்றுடன் தொடர்புடைய கரையை உணர்த்துகிறது. ஆற்று நீர் என்ற பொருள் விடப்படுகிறது; ஆற்றிற்கும் அதன் கரைக்கும் உள்ள தொடர்பால் குறிப்பிடப்படும் இடத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

எந்தக் கரை குறிப்பிடப்படுகிறது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள ஆறு இன்றியமையாதது. ஆயினும் சிற்றூர் அமைந்துள்ள இடமாக ஆறு தக்கவைக்கப்படுவதில்லை. எனவே “முழுவதும் விடப்படுகிறது” என்பது பொருந்தாத நேரடிப் பொருளைக் குறிக்கிறது; அந்தச் சொல்லுடன் இணைந்த எல்லாத் தொடர்புகளையும் குறிக்கவில்லை.

✦பேசும் கட்டிடம்

விடாத இலக்கணை வெளிப்படுத்தப்பட்ட பொருளைத் தக்கவைத்து, அது வாக்கியத்தில் பொருந்துவதற்குத் தேவையானதைச் சேர்த்துணர்த்துகிறது.

விடாத இலக்கணை என்பது நேரடிப் பொருளை விடாமல் குறிப்பால் உணர்த்துதல். வெளிப்படுத்தப்பட்ட பொருள் நோக்கமாகக் கொள்ளப்படும் பொருளின் ஒரு பகுதியாகத் தொடர்கிறது. அதேவேளையில், அதைப் பெற்றிருக்கும் ஒன்றோ அதனுடன் தொடர்புடைய ஒன்றோ சேர்த்துப் புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது.

✦சிவப்பானது ஓடுகிறது

சதானந்தரின் வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 164–165, சோணோ தாவதி, “சிவப்பானது ஓடுகிறது” என்பதைக் காட்டுகிறது. சிவப்பு என்னும் பண்பு, அதைப் பெற்றிருக்கும் ஒன்றிலிருந்து பிரிந்து ஓட முடியாது. சூழலால் ஒரு சிவப்புக் குதிரை புரிந்துகொள்ளப்படுகிறது. சிவப்பு நிறம் தக்கவைக்கப்படுகிறது; அதனுடன் குதிரையும் உணரப்படுகிறது. குதிரையோ பொருத்தமான வேறொன்றோ என இந்நூல் கூறுகிறது. ஆகவே சிவப்பு எப்போதும் குதிரையைத்தான் குறிக்கும் என்ற விதியாக இந்த எடுத்துக்காட்டைக் கொள்ளக்கூடாது.

இது கங்கையிலிருந்து கரைக்குச் செல்லும் பொருள்கோளிலிருந்து வேறுபடுகிறது. சொல் நேரடியாகக் குறிக்கும் ஆற்று நீர் கரை அன்று. ஆனால் ஓடும் குதிரை உண்மையிலேயே சிவப்பாக இருக்கிறது. நோக்கமாகக் கொள்ளப்படும் வாக்கியம், வெளிப்படுத்திய பண்பைத் தனது முழுமையான பொருளுக்குள் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது.

✦பந்தயத்தில் நிறம்

பகுதியை விடும் இலக்கணை, பொருந்தாத சூழல்களை நீக்கி, இரு தொடர்களும் பொதுவாகக் குறிக்கும் பொருளைத் தக்கவைக்கிறது.

விட்டும் விடாத இலக்கணை விடுதலையும் தக்கவைத்தலையும் இணைக்கிறது. இதற்கு பாகத்தியாக இலக்கணை என்றும் பெயர்; ஒரு பகுதியை விடுவதன் வழியாகக் குறிப்புப் பொருளை உணர்த்துதல் என்பது அதன் பொருள். வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதி 154, இச்செயலை பாக இலக்கணை, அதாவது பகுதி சார்ந்த இலக்கணை என்று அழைக்கிறது.

✦இவர்தான் அந்தத் தேவதத்தன்

சதானந்தரின் வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 151–154 மற்றும் 169, சோயம் தேவதத்த:, “இவர்தான் அந்தத் தேவதத்தன்” என்பதைப் பயன்படுத்துகிறது. “அந்த” என்பது முன்பு சந்தித்தவரை நினைவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. “இவர்” என்பது இப்போது முன்னே இருப்பவரைச் சுட்டுகிறது. இரு சந்திப்புகளும் வெவ்வேறு காலங்களில் நிகழ்ந்தவை; முந்தைய காலமும் இப்போதைய காலமும் தாமே ஒன்றல்ல. இரண்டிலும் அடையாளம் காணப்படும் மனிதர் ஒருவரே.

ஆகவே, ஒருவரே என உணர்த்துவதற்காக முரண்படும் கால அடைமொழிகள் விடப்படுகின்றன. சந்திப்புகளின் இடங்களும் வேறுபடும்போது, அந்த இடச் சூழல்களும் இதேபோல ஒருமையிலிருந்து விலக்கப்படுகின்றன. அடையாளம் காணுதல் தேவதத்தனைத் தக்கவைக்கிறது. நேற்று இன்றாகிவிட்டது என்றோ, இரு இடங்கள் ஒரே இடமாகிவிட்டன என்றோ அது கூறுவதில்லை.

1. 1

   அந்தத் தேவதத்தன்

   முந்தைய சந்திப்பின் சூழல்களில் இருந்த மனிதர்.

2. 2

   இந்தத் தேவதத்தன்

   இப்போதைய சந்திப்பின் சூழல்களில் இருக்கும் மனிதர்.

3. 3

   முரண்படும் அடைமொழிகளை விடுங்கள்

   முந்தைய சூழல்களும் இப்போதைய சூழல்களும் ஒன்றெனக் கொள்ளப்படுவதில்லை.

4. 4

   அடையாளம் காணப்பட்டவரைத் தக்கவையுங்கள்

   இரு தொடர்களும் தேவதத்தனைக் குறிக்கின்றன.

✦அடையாளம் காணுதலும் ஒற்றுமையும்

தேவதத்தனைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் ஒருவர் மட்டும் இந்த வாக்கியத்திற்குப் பொருந்தமாட்டார். இச்செயல் தொடர்ந்து இருக்கும் அதே மனிதரை அடையாளம் காண்கிறது; ஒரு பொதுப் பண்பை மட்டும் நிறுவுவதில்லை. இந்த எடுத்துக்காட்டு மகாவாக்கிய விவாதத்தில் பயன்படுத்தப்படும்போது இவ்வேறுபாடு முதன்மை பெறுகிறது. அத்வைதம் நோக்கும் முடிவு உபாதியற்ற உண்மை ஒன்றே என்பதாகும்; தனித்த இரு அறிவுகளுக்கிடையிலான ஒற்றுமை அன்று.

வேதாந்தசாரம் இறைவனுக்கும் தனி உயிருக்கும் உரிய எதிரான உபாதிகளை விட்டு, பிரிவற்ற ஓர் அறிவை உணர்த்துகிறது.

தத் துவம் அசி, “நீங்கள் அது” என்னும் வாக்கியம் சாந்தோக்கிய உபநிடதம் 6.8.7இல் வருகிறது. உத்தாலகர் சுவேதகேதுவுக்கு வழங்கும் போதனையில் அது இடம்பெறுகிறது. அசி என்பது “இருத்தல்” என்னும் வினையின் முன்னிலை ஒருமை நிகழ்கால வடிவம்: “நீங்கள் இருக்கிறீர்கள்”. ஒன்றாக ஆவது பற்றிய தியான மொழி இந்த இலக்கணப் பொருளை மாற்றுவதில்லை. உபநிடதத்தின் விரிந்த பின்னணி “நான் அது” பக்கத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது.

✦இரு நேரடிப் பொருள்கள்

சதானந்தரின் வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 144–147இல், “அது” என்னும் தத் நேரடியாக அறியாமையின் மொத்த உபாதியுடன் சேர்ந்த அறிவைக் கொண்டுள்ளது. எல்லாம் அறிதல் முதலிய ஈசுவரனின் பண்புகள் அதற்கு அடைமொழிகளாக அமைகின்றன. “நீங்கள்” என்னும் துவம் நேரடியாகத் தனி உயிரின் உபாதியுடன் சேர்ந்த அறிவைக் கொண்டுள்ளது. வரம்புடைய அறிவு அதற்கு அடைமொழியாக அமைகிறது. ஒவ்வொன்றின் குறிப்புப் பொருளும் அதற்குரிய உபாதியால் கட்டுப்படாத அறிவே.

உபாதி என்பது அறிவு குறிப்பிட்ட பண்புகளுடன் தோன்றுவதற்குக் காரணமாக அமையும் சார்பு. இந்த அத்வைத விளக்கத்தில், ஈசுவரனும் உடலோடு கூடிய தனி உயிரும் உபாதிகளால் வரையறுக்கப்பட்ட நோக்குகள். அவற்றின் உபாதிகள் உபாதியற்ற அறிவை இரு பொருள்களாகப் பிரிப்பதில்லை. சித்தாந்தத்தின் பாசம் என்பது உபாதி பற்றிய இந்த அத்வைத விளக்கத்திற்கான இன்னொரு பெயர் மட்டுமே அன்று.

✦மூன்றாம் வகை ஏன் பயன்படுத்தப்படுகிறது

வேதாந்தசாரம், அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 159–163, இந்த வாக்கியத்திற்கு முழுவதையும் விடும் முறையை மறுக்கிறது. வெளிப்படுத்தப்பட்ட பொருளின் ஒரு பகுதியில்தான் முரண்பாடு உள்ளது. முரண்படாத அறிவையும் விட்டுவிட்டால் வாக்கியம் உணர்த்த நினைப்பதையே விட்டுவிடுவதாகும். பகுதிகள் 164–168, தக்கவைத்துச் சேர்த்துணர்வது மட்டுமே போதும் என்பதையும் மறுக்கின்றன. தொடர்புடைய ஒன்றைச் சேர்ப்பதால் எதிரான அடைமொழிகள் நீங்குவதில்லை. பகுதி 169 தேவதத்தன் எடுத்துக்காட்டைப் பயன்படுத்தி, பொருந்தாத அடைமொழிகளை விட்டு, பிரிவற்ற அறிவை உணர்த்துகிறது.

இதுவே விட்டும் விடாத இலக்கணை. வரம்புடைய ஒரு மனிதருக்கு உலகளாவிய ஆற்றல்கள் வழங்கப்படுவது இதன் முடிவன்று. உபாதியற்ற ஆத்மனும் பிரம்மமும் ஒரே உண்மை என்று அத்வைதம் கொள்கிறது. அதை வெளிப்படுத்தும் அறிவு தோன்றுவதற்கு முன்பே அவை ஒன்றாக உள்ளன.

✦மூன்று தொடர்புகள், ஒரு வாக்கியம்

இந்நூலின் அத்தியாயம் 4, பகுதிகள் 148–154, மூன்று தொடர்புகளையும் வேறுபடுத்துகிறது. சமானாதிகரணியம் இரு தொடர்களையும் ஒரே பொருளை நோக்கிச் செலுத்துகிறது. அடைமொழிக்கும் அது தழுவும் பொருளுக்கும் உள்ள தொடர்பான விசேடண விசேடிய பாவம், அவை உணர்த்த விரும்பும் பொருளை ஒன்றுக்கொன்று வரையறுக்கிறது. குறிப்பால் உணர்த்தும் தொடர்பான இலட்சிய இலக்கண பாவம் முரண்படும் அடைமொழிகளை நீக்குகிறது. இவை ஆய்வில் வரும் மூன்று தொடர்புகள்; இலக்கணையின் மேலும் மூன்று வகைகள் அல்ல.

இந்த வாக்கியத்தின் உபாதியற்ற பொருளுக்காக ஈசுவரனின் உபாதி சார்ந்த பண்புகளை விடுவது, வழிபாட்டிலும் அன்றாட அனுபவத்திலும் அவற்றுக்குள்ள இடத்தை மறுப்பதில்லை. சங்கரரின் பிரம்ம சூத்திர உரை 2.1.14, ஞானத்திற்கு முந்தைய நடைமுறை அனுபவத்தின் தகுதியையும், அந்த ஞானம் வெளிப்படுத்தும் உண்மையையும் வேறுபடுத்துகிறது. பெயரிட்டு வழங்கப்படும் மூவகைப் பொருளியல் விளக்கம் சதானந்தரின் நூலுக்குரியது. அது சங்கரரின் சொந்தச் சொற்றொடராக இங்கே கூறப்படவில்லை.

திருமந்திரம் மூன்று இலக்கணைகளையும் பெயரிட்டு, தேவதத்தனை அடையாளம் காணுதலைத் தூய்மை, அவத்தைகள், அருள் ஆகியவற்றைப் பற்றிய சைவ விளக்கத்தில் அமைக்கிறது.

திருமந்திரத்தின் எட்டாம் தந்திரத்தில், 35ஆம் அதிகாரமான இலக்கணத் திரயம் 2566–2567 ஆகிய செய்யுள்களைக் கொண்டுள்ளது. அதைத் தொடர்ந்து 36ஆம் அதிகாரமான தத்துவமசி வாக்கியம் 2568–2586இல் வருகிறது. இந்த வரிசை குறிப்புப் பொருளை மகாவாக்கியத்திற்கு அருகிலேயே வைக்கிறது. ஆனால் திருமூலர் அதை இலக்கணப் பயிற்சியாக மட்டும் அமைக்காமல் யோகமும் தியானமும் சார்ந்த சூழலில் தருகிறார். தமிழ் உரை தொடக்கச் செய்யுளை 2524 என எண்ணிடுகிறது; 3047 செய்யுள்கள் கொண்ட வரிசை அதை 2566 என எண்ணிடுகிறது.

✦மூன்றும் அவற்றின் வரம்பும்: 2566–2567

தமிழ் வடிவங்கள் மூன்று செயல்களுக்கும் பெயரிடுகின்றன: விட்ட, விடாத, விட்டு விடாத. செய்யுள் 2566 அவற்றை வியோமம் என்னும் விரிந்த வெளி, உபசாந்தம் என்னும் அமைதி, ஒலி முதலியவை ஆகியவற்றுடன் இணைக்கிறது. இறுதியில் சொரூபம் குறிப்பால் உணர்த்துவதைக் கடந்தது என்கிறது. செய்யுள் 2567 ஒரு வில்லையும், இலக்கை அடையும் அம்பையும், வீழும் ஐந்து யானைகளையும் தருகிறது.

✦மூன்று சொற்களும் மூன்று துரியங்களும்: 2568–2569

செய்யுள் 2568, “நீங்கள்” என்னும் துவம் பதத்தைச் சீவ துரியத்துடனும், “அது” என்னும் தத் பதத்தைப் பர துரியத்துடனும், “இருக்கிறீர்கள்” என்னும் அசி பதத்தைச் சிவ துரியத்துடனும் இணைக்கிறது. துரியம் என்பது நான்காம் அவத்தை; செய்யுள் அதன் சீவ, பர, சிவ வடிவங்களை வேறுபடுத்துகிறது. செய்யுள் 2569, உயிர் ஆறாறு எனப்படும் முப்பத்தாறு தத்துவங்களைக் கடப்பதையும், தூய்மையையும் உபசாந்தத்தையும் கூறுகிறது. இந்தச் சொற்கள் மெய்யுணர்வில் அடையப்படும் நிலைகளைப் பற்றிய விளக்கத்திற்குள் செயல்படுகின்றன. அசி என்பதற்கு “ஆகுதல்” என்று சொற்பொருள் கூறும் வாதம் இது அன்று.

✦போதனைக்குள் தேவதத்தன்: 2570–2571

செய்யுள் 2570, அடையாளம் காணும் எடுத்துக்காட்டை விட்டு விடாத இலக்கணையுடனும், உயிரின் சிவானுபவத்துடனும் வெளிப்படையாக இணைக்கிறது. அதன் சுருங்கிய சொல்லான தேவகத் தேவதத்தன் எனப் படிக்கப்படுகிறது. செய்யுள் 2571, வேதாந்தம், சித்தாந்த வேதாந்தம் ஆகியவற்றுடன் தமிழாக்கப்பட்ட வடிவங்களான துவந்தத்தசி, தொந்தத்தசி ஆகியவற்றையும் பெயரிடுகிறது. அவை இடம்பெறுவதாலேயே துல்லியமான வடமொழிப் பதப்பிரிப்பு முடிவாகிவிடுவதில்லை. சங்கரரின் விளக்கமும் மெய்கண்டாரின் விளக்கமும் ஒன்றெனவும் ஆகிவிடுவதில்லை.

✦சொற்களுக்கு அப்பால்: 2572–2577

செய்யுள்கள் 2572–2573, கவனத்தைச் சொல்வெளிப்பாட்டிற்கும் மூன்று துரியங்களுக்கும் அப்பால் எடுத்துச் செல்கின்றன. செய்யுள் 2574 பிரணவ உபதேசத்தை நெஞ்சிற்குள் கொண்டுவருகிறது; 2575 அவத்தைகள், மலம், தூய்மை ஆகியவற்றைப் பேசுகிறது. செய்யுள் 2576 வெளிப்படையாகப் பேசுவதைக் கடந்த நிறைவை நோக்கித் திரும்புகிறது. 2577இல் ஒருவரை நோக்கிக் கூறப்படும் “நீங்கள் அது” என்பது, தன்மையில் “நான் அது ஆனேன்” என்னும் மொழியாகிறது. சிவானுபவத்தைச் சாத்தியமாக்கும் நந்தியின் அருளுடன் அது வெளிப்படையாக இணைக்கப்படுகிறது. “ஆனேன்” என்னும் வலிமை தமிழின் ஆனேன் என்ற சொல்லிலிருந்து வருகிறது; வடமொழியின் அசி என்பதை எதிர்காலத்தில் அடைய வேண்டிய ஒன்றாக மொழிபெயர்ப்பதிலிருந்து வரவில்லை.

✦அறிதலும் ஆட்கொள்ளப்படுதலும்: 2578–2586

செய்யுள் 2578, சீவ–பர–சிவப் பேறு பற்றிய மொழியைத் தொடர்கிறது. 2579 வாய், மூக்கு, புருவம், தலை, உச்சி உள்ளிட்ட உடல் இடங்களைப் பெயரிடுகிறது. இச்சுட்டுகள் அதன் யோக விளக்கத்திற்குரியவை; அந்த யோகத்தைப் பயில்வதற்கான தனித்து நிற்கும் முழுமையான வழிமுறை அல்ல. செய்யுள்கள் 2580–2581, இறைவன் அறியச் செய்வதால் நிகழும் அறிதலுடன் அறிவையும் அறியாமையையும் சேர்த்துப் பேசுகின்றன. இதை எல்லா உணர்வும் அழிந்துவிடுவதாகக் கொள்ள முடியாது. செய்யுள் 2582 கடந்த நிலையில் நந்தியையும் உயிரையும் தொடர்புபடுத்துகிறது; 2583 முந்தைய தியானத்தை இறைவன் அருளும் காட்சியுடன் இணைக்கிறது.

2584இல் இறைவன் நெஞ்சிற்குள் நுழைந்து, மலத்தை நீக்கி, உயிரைத் தனது அடியனாக ஆட்கொள்கிறான். செய்யுள் 2585 இறப்பிலிருந்தும் மறுபிறப்பிலிருந்தும் விடுதலை பெறுவதைப் பேசுகிறது. செய்யுள் 2586, புலன்களையும் அகக் கருவிகளையும் இறைவனின் திருவிளையாடலைக் காண்பதற்குள் கொண்டுவருகிறது. இவ்வரிசை சொற்பொருளிலிருந்து, அறிதல், பெறுதல், காணுதல் ஆகியவை மாறும் முறையை நோக்கிச் செல்கிறது.

திருமூலரின் ஆகுதல் பற்றிய மொழியும் அருள் பற்றிய மொழியும் ஒன்றோடொன்று சேர்ந்தவை. பிற்கால அத்வைதத்தின் ஒருமைக் கூற்றையோ, பிற்கால மெய்கண்டார் மரபின் முழுமையான கூற்றையோ, விளக்கம் ஏதுமின்றி அவற்றுக்குப் பதிலாக வைக்க முடியாது.

இரண்டின்மை என்பது ஒன்றேயாதலா, பிரிக்க முடியாமையா என்பதை மொழியின் மூன்று செயல்முறைகள் தீர்மானிப்பதில்லை.

சிவஞானபோதம், நூற்பா 2, சிவன் தனது இயல்பையும் ஆளும் செயலையும் காத்தபடியே உயிர்களிலிருந்து பிரியாமல் இருப்பதைக் கூறுகிறது. அதன் உரை ஒன்றாய், அதாவது ஒன்றாக இருத்தல்; வேறாய், அதாவது வேறுபட்டு இருத்தல்; உடனாய், அதாவது உடனிருத்தல் ஆகியவற்றை விரித்துரைக்கிறது. இவை உண்மையான தொடர்பையும் செயலையும் விவரிக்கின்றன. விட்ட இலக்கணை, விடாத இலக்கணை, விட்டும் விடாத இலக்கணை ஆகியவற்றிற்குப் புதிய தமிழ்ப் பெயர்கள் கொடுத்தவை அல்ல.

சிவஞானசித்தியார், சுபக்கம் 318–320, ஆனந்தத்தைப் பெறும் உயிரைத் தக்கவைக்கிறது. சிவன் தானே அறிதலையும், உயிர் அறியச் செய்யப்பட்டு அறிதலையும் வேறுபடுத்துகிறது. சுபக்கம் 303, மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் வியாபகத்தை வெளிப்படுத்த நெருப்பையும் இரும்பையும் பயன்படுத்துகிறது; 324 சிவோகம் பாவனையைப் பெயரிடுகிறது. சிவானுபவத்தை வலிமையாகக் கூறும் மொழி இறைவனுக்கும் உயிருக்கும் உரிய பங்குகளை மாற்றுவதில்லை. இருபா இருபஃது, செய்யுள் 20, ஒன்றுமல்ல இரண்டுமல்ல என்ற பகுதியைத் தருகிறது: உயிர் மறைந்துபோகாமல் பிரிக்க முடியாதிருத்தல். அப்பகுதி இருபா இருபஃதிற்குரியது; போதத்தின் இரண்டாம் நூற்பாவின் சொற்களுக்குரியது அன்று.

சித்தாந்தத்தில் அத்துவிதம் என்பது வேறுபாட்டுடன் கூடிய பிரிக்க முடியாமை. பதி, பசு, பாசம் ஆகியவை உண்மையானவை, வேறுபட்டவை. வீடுபேறு உயிரின்மேல் பாசங்கள் செலுத்தும் மறைப்புப் பிடியை முடிவுக்குக் கொண்டுவருகிறது. இறைவனும் உயிரும் எப்போதுமே ஒரே பொருளாக இருந்தன என்பதை அது நிறுவுவதில்லை. திருவருட்பயன், அதிகாரம் 8, குறள்கள் 74–79, சிவனை உயிர் அனுபவிப்பதை விளக்குகிறது; பெறும் உயிரை அழிப்பதில்லை. விரிவான கோட்பாட்டு விளக்கத்தை “நான் அது” பக்கத்தின் அறிமுகத்துடன் சேர்த்துப் படிக்க வேண்டும்.

✦செயல்முறைகளும் பொருள்கோள்களும்

இறுதி ஒப்பீடு ஆன்மிகப் பயிற்சியின் இயக்கத்தைப் பற்றியது; தத், துவம் என்னும் சொற்களிலிருந்து நேரடியாக நீக்கப்படும் துண்டுகளைப் பற்றியதன்று. போதத்தின் நூற்பா 10, இறைபணி வழியாக “நான்”, “எனது” ஆகியவற்றை விடுவதற்கு ஆதரவளிக்கிறது. சித்தியாரின் சுபக்கம் 320, கொடுப்பவனுக்கும் பெறுபவனுக்கும் இடையே தொடரும் வேறுபாட்டிற்கு ஆதரவளிக்கிறது. இரண்டையும் சேர்த்துப் படிப்பது இந்த ஒப்பீட்டை விளக்க உதவுகிறது. அதனால் இந்த ஒப்பீடு மேற்கோளாகவோ, நூல்கள் நிறுவிய இலக்கணை ஒப்புமையாகவோ ஆகிவிடுவதில்லை.

✦தொடரும் வேறுபாடுகள்

அத்வைதத்தில் எஞ்சுவது உபாதியற்ற ஓர் அறிவு: ஆத்மனும் பிரம்மமும் இறுதி உண்மையில் ஒன்றே. சித்தாந்தத்தில் எஞ்சுவது, சிவனின் அருளால் அவனை அறிந்து அனுபவிக்கும் உண்மையான உயிர். அது அவனிலிருந்து பிரியாததும் அவனைச் சார்ந்ததும் ஆகும். பண்புகளின் ஒற்றுமை, இரு சொற்களும் குறிக்கும் பொருள் ஒன்றேயாதல், பிரிக்க முடியாத தொடர்பு, பிரிவை உணராமை ஆகியவை வெவ்வேறு கூற்றுகள். பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் “இரண்டின்மை” என்னும் சொல் அவற்றை ஒன்றுக்கொன்று மாற்றாக ஆக்குவதில்லை.

எண்களுடன் குறிக்கப்பட்ட வாதங்களையும் செய்யுள்களையும் அவற்றைச் சூழ்ந்துள்ள போதனையுடன் சேர்த்துப் படியுங்கள்.

✦மரபுவழி மொழி ஆய்வு

• சதானந்தரின் வேதாந்தசாரம், வடமொழி மூலம்: அத்தியாயம் 4இல், நேரடிப் பொருளுக்கும் குறிப்புப் பொருளுக்கும் 144–147; மூன்று தொடர்புகளுக்கு 148–154; கங்கை, சிவப்புக் குதிரை, தேவதத்தன் ஆகிய வாதங்களுக்கு 159–169. வாக்கியத்தின் பிரிவற்ற பொருள் குறித்து பகுதி 158, பஞ்சதசி 7.75ஐ மேற்கோள் காட்டுகிறது.
• சாந்தோக்கிய உபநிடதம் 6.8.7: சுவேதகேதுவுக்கு உத்தாலகர் வழங்கும் உபதேசத்தில் இடம்பெறும் வடமொழி வாக்கியம்.
• சங்கரரின் பிரம்ம சூத்திர உரை 2.1.14: அன்றாட அனுபவத்திற்கும், ஞானத்தின் வழியாக வெளிப்படும் வேறின்மைக்கும் உள்ள தொடர்பு; சியார்சு திபோவின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பு.

✦திருமூலரும் தமிழ்க் கலைச்சொற்களும்

• மதுரைத் திட்டம்: திருமந்திரம், எட்டாம் தந்திரம்: 3047 செய்யுள்கள் கொண்ட வரிசையில், இலக்கணத் திரயம், 2566–2567; அதைத் தொடர்ந்து தத்துவமசி வாக்கியம், 2568–2586.
• தமிழ் இணையக் கல்விக்கழகம்: இலக்கணை மூன்றிற்கான தமிழ் உரை: பக்கம் 1031, அதன் எண்முறையில் செய்யுள் 2524; மூன்று இலக்கணைகளையும் பெயரிட்டு, செய்யுளைச் சைவச் சூழலில் விளக்குகிறது.
• திருமந்திரம்: அன்பு, யோகம், வழிபாடு, முப்பொருள், அருள் ஆகியவற்றைக் கொண்ட திருமூலரின் விரிந்த கருத்துலகம்.

✦சாத்திரங்கள் காக்கும் வேறுபாடுகள்

• சைவம்: சே. எம். நல்லசாமிப் பிள்ளையின் ஆங்கில விளக்கத்துடன் சிவஞானபோதம்: தொடர்பை அறிய நூற்பா 2 மற்றும் அதன் விளக்கங்கள். அறிவு, தியானம், தொண்டு ஆகியவற்றிற்கு சிவஞானபோதத்தின் நூற்பாக்கள் 9–11ஐத் தொடர்ந்து படியுங்கள்.
• சைவம்: சிவஞானசித்தியார், தமிழ் மூலம்: மாற்றம், தொடரும் வேறுபாடு, சிவோகம் ஆகியவற்றிற்கு சுபக்கத்தின் தொடர்ச்சியான எண்களான 303, 318–320, 324. சிவஞானசித்தியாரைத் தொடர்ந்து படியுங்கள்.
• மதுரைத் திட்டம்: இருபா இருபஃது: ஒன்றுமல்ல இரண்டுமல்ல என்னும் பகுதிக்குச் செய்யுள் 20. இருபா இருபஃதைத் தொடர்ந்து படியுங்கள்.
• “நான் அது”, திருவருட்பயன், சங்கற்ப நிராகரணம்: அறிமுகம், ஆனந்தத்தைப் பெறுதல், ஒன்றேயாதல் பற்றிய விளக்கங்களுடன் சித்தாந்தம் நிகழ்த்தும் விவாதம்.