சிவஞானபோதம்

“சிவனைப் பற்றிய ஞானத்தை உணர்த்துதல்” என்னும் பொருளுடைய சிவஞானபோதம், பதினான்கு மெய்கண்ட சாத்திரங்களின் மூலநூல். பன்னிரண்டு சூத்திரங்களில் முழுத் தத்துவமும் அடங்கியுள்ளது.

ஒரு பிற்பகலில் மனப்பாடம் செய்துவிடக்கூடிய அளவுக்குச் சிவஞானபோதம் சிறியது. வாழ்நாள் முழுவதும் ஆராயக்கூடிய அளவுக்கு ஆழமானது. ஒவ்வொரு சூத்திரமும் மூன்று அல்லது நான்கு தமிழ் அடிகளில் ஒரு வாதத்தைச் செறிவாகக் கூறுகிறது. பின்னர் மெய்கண்டாரே ஒவ்வொரு சூத்திரத்தையும் உரைநடையில் விரித்து விளக்குகிறார். இதுவே வார்த்திகம். இந்த உரை சூத்திரத்தை வாதங்களாக (அதிகரணங்களாக) பிரித்து, சிறிய உதாரண வெண்பாக்களால் விளக்குகிறது.

✦சாத்திரத் தொகுப்பில் இதன் இடம்

பதினான்கு சாத்திரங்களில் இது முதல்நூல் (முதல் நூல்). மற்ற நூல்கள் இதை விளக்குகின்றன, விரித்துரைக்கின்றன அல்லது இதன் கருத்துகளை எதிர்வாதங்களிலிருந்து காக்கின்றன. அருள்நந்தியின் சிவஞான சித்தியார் இதன் பெரும் விரிவாக்கம். உமாபதியின் சிவப்பிரகாசம் இதே போதனையைக் கற்போருக்காக வேறொரு வரிசையில் அமைத்துத் தருகிறது. இதற்கு முந்திய திருவுந்தியார், திருக்களிற்றுப்படியார் ஆகிய இரு சாத்திரங்களும் மரபுப் பட்டியலில் இதற்கு முன் வருகின்றன. ஆனால் அவை முறையாக வாதங்களை அடுக்கும் நூல்களாக இல்லாமல், பக்தியை முன்னிறுத்துகின்றன.

ஒரு மரபு மொழி இதைத் தொடர்ச்சியான மரபில் வைத்துக் கூறுகிறது. வேதங்கள் பசு; ஆகமங்கள் அதன் பால்; தேவாரப் பதிகங்கள் அந்தப் பாலிலிருந்து எடுத்த நெய்; சிவஞானபோதம் அந்த நெய்யின் சுவை.

✦இதன் தோற்றம்

நூலுடன் இணைந்துள்ள முன்னுரைச் செய்யுளான சிறப்புப் பாயிரம், இந்தப் போதனை நந்தியிடமிருந்து முனிவர்களுக்கு வழிவழியாக வந்ததாகக் கூறுகிறது. அதைத் தமிழில் உரைத்தவர் பெண்ணையாற்றங்கரையில் உள்ள வெண்ணெயைச் சேர்ந்த சுவேதவனன் என்றும், “பொய்யை விட்டு மெய்யைக் கண்டவர்” என்றும் கூறுகிறது. அவரே மெய்கண்டார்.

இருபத்தெட்டு ஆகமங்களில் இரௌரவத்தின் இடம் என்ன, ஆகமங்கள் என்றால் என்ன: ஆகமங்கள்.

மிக இளமையிலேயே ஒரு முனிவரிடம் போதனை பெற்று, பின்னர் தன் குடும்பக் குருவுக்கே போதித்த அருட்குழந்தையாக மெய்கண்டாரை மரபு நினைவுகூர்கிறது.

✦மரபு கூறும் வரலாறு

மெய்கண்டாருக்கு நாற்பத்தொன்பது சீடர்கள் இருந்ததாகவும், அவர்களில் அருள்நந்தி முதன்மையானவர் என்றும் மரபு கூறுகிறது. மெய்கண்டார் தாயின் ஊரான திருப்பெண்ணாகடத்தில் பிறந்து, திருவெண்ணெய்நல்லூரில் வளர்ந்ததாகச் சில வரலாறுகள் கூறுகின்றன. அவர் திருவெண்ணெய்நல்லூரில் வாழ்ந்து போதித்தார் என்பதில் எல்லா வரலாறுகளும் ஒத்துப்போகின்றன. இன்று அவரது திருக்கோயில் அங்கு உள்ளது.

✦காலம்

மெய்கண்டார் 13ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வாழ்ந்தவர் என்று கருதப்படுகிறது. அவருக்குப் பின் வந்த ஆசிரியர் தொடரே இதற்கு அடிப்படை: அவரது சீடர் அருள்நந்தி, அருள்நந்தியின் சீடர் மறைஞான சம்பந்தர், பின்னர் உமாபதி சிவாசாரியார். உமாபதியின் சங்கற்ப நிராகரணம் 14ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தைச் சேர்ந்த காலக்குறிப்பைக் கொண்டுள்ளது. சிவஞானபோதத்திற்குக் கி.பி. 1221ஐ ஒட்டிய காலம் என்று அடிக்கடி குறிப்பிடப்படுகிறது.

✦அவர் தொடங்கிய மரபு

சித்தாந்தத்தின் வழிவழி ஆசிரியர்களான நான்கு சந்தானக் குரவர்களில் மெய்கண்டார் முதல்வர். இந்தத் தொடரின் வழியாகத் தமது போதனை மரபை அவரிடம் கொண்டு சேர்க்கும் சைவ மடங்கள், அதை இன்றும் திருக்கயிலாய மரபு என்று அழைக்கின்றன.

1. 1

   மெய்கண்டார்

   சிவஞானபோதம்

2. 2

   அருள்நந்தி சிவாசாரியார்

   சிவஞான சித்தியார், இருபா இருபஃது

3. 3

   மறைஞான சம்பந்தர்

   உமாபதியின் ஆசிரியர்

4. 4

   உமாபதி சிவாசாரியார்

   சிவப்பிரகாசமும் மேலும் ஏழு சாத்திரங்களும்

மெய்கண்டார் · எல்லா அருளாளர்களும் ›

இரண்டு அதிகாரங்களிலும் நான்கு இயல்களிலும் பன்னிரண்டு சூத்திரங்கள் அமைந்துள்ளன. முதலில் உண்மையாக இருப்பவை எவை, பின்னர் உயிர் எவ்வாறு விடுபடுகிறது என்பவை விளக்கப்படுகின்றன.

முதல் ஆறு சூத்திரங்கள் பொது அதிகாரம் (பொது அதிகாரம்). இறைவன், உயிர், பாசம் ஆகியவை இருப்பதை நிறுவி, ஒவ்வொன்றின் இயல்பையும் வரையறுக்கின்றன. கடைசி ஆறு சூத்திரங்கள் உண்மை அதிகாரம் (உண்மை அதிகாரம்). உயிர் எவ்வாறு உண்மையை அறிகிறது, வீடுபேறு எவ்வாறு இருக்கும் என்பவற்றை விளக்குகின்றன. ஒவ்வோர் அதிகாரத்திலும் மூன்று சூத்திரங்களைக் கொண்ட இரண்டு உட்பிரிவுகள் (இயல்கள்) உள்ளன.

✦ஒவ்வொரு சூத்திரத்திலும் மூன்று அடுக்குகள்

1. 1

   சூத்திரம்

   மூன்று அல்லது நான்கு தமிழ் செய்யுள் அடிகள்: நிறுவ வேண்டிய கருத்து

2. 2

   வார்த்திகம்

   மெய்கண்டாரின் உரைநடை விளக்கம்: சூத்திரம் வாதங்களாகப் பிரிக்கப்படுகிறது (மொத்தம் 39 அதிகரணங்கள்); ஒவ்வொன்றுக்கும் காரணம் கூறப்படுகிறது

3. 3

   உதாரணம்

   ஒவ்வொரு வாதத்தையும் விளக்கும் சிறிய வெண்பாக்கள் (மொத்தம் 81)

சூத்திரங்களுக்கு முன் பொல்லாப் பிள்ளையாராகிய விநாயகரை நோக்கிய கடவுள் வாழ்த்தும், கற்றோர் முன் பணிவை வெளிப்படுத்தும் அவையடக்கச் செய்யுளும், ஆசிரியரின் பெயரைக் கூறும் சிறப்புப் பாயிரமும் வருகின்றன.

மெய்கண்டார் நம்பிக்கையிலிருந்து தொடங்கவில்லை. நாம் காணும் உலகிலிருந்து காரணம் கொண்டு முடிவு காணும் முறையில் தொடங்குகிறார்.

✦சூத்திரம் 1: உலகுக்கு ஒரு படைப்பவன் வேண்டும்

நாம் காண்பவை அனைத்தும் “அவன்”, “அவள்” அல்லது “அது” எனக் குறிப்பிடப்படுகின்றன. அவை அனைத்தும் தோன்றி, இருந்து, மறைகின்றன. பானை இருப்பது குயவன் இருப்பதை உணர்த்துவதுபோல், தோற்றுவிக்கப்பட்ட ஒவ்வொன்றும் அதைத் தோற்றுவித்தவர் இருப்பதை உணர்த்துகிறது. உலகம் அதை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் அரனிடம் ஒடுங்குகிறது; அவனிடமிருந்தே மீண்டும் தோன்ற வேண்டும். ஏனெனில் மலத்தால் இன்னும் கட்டுண்ட உயிர்கள், அதிலிருந்து விடுபடுவதற்குச் செயல்படும் உலகம் தேவைப்படுகிறது. எனவே உலகை முடிப்பவனே அதன் முதற்காரணமும் ஆவான்.

✦சூத்திரம் 2: உயிர்களோடு ஒன்றாகவும் வேறாகவும்

அத்துவிதத்தின் சித்தாந்தப் பொருள் இதுவே. சிவன் உயிர் அல்ல; உயிர் சிவன் அல்ல. ஆனால் அவன் உயிரைவிட்டு ஒருபோதும் பிரிவதில்லை. அவன் தனது ஆணையாகிய சத்தி வழியாகச் செயல்படுகிறான். அதன் வழியாக உயிர்கள் தமது நல்வினை, தீவினைகளுக்கு ஏற்பப் பிறந்து இறக்கின்றன (“போக்கு வரவு”).

ஒரு மகாவாக்கியத்தின் அத்துவித வேதாந்த விளக்கம், இச்சூத்திரம் கூறும் உறவிலிருந்து எவ்வாறு வேறுபடுகிறது: மகாவாக்கியங்களைப் பொருள்கொள்ளும் முறைகள்.

✦சூத்திரம் 3: உயிர் உள்ளது

உடல், புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றிலிருந்து வேறாக ஓர் உயிர் உண்டு என்பதை மூன்றாம் சூத்திரம் ஏழு வாதங்களால் நிறுவுகிறது. மெய்கண்டாரின் வார்த்திகம் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எடுத்துரைக்கிறது:

1. 1

   “இது அல்ல” என்கிறது

   உடல், புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றைக் குறித்து “இது நான் அல்ல” என்கிறோம். இவ்வாறு மறுத்துக் கூறுவது ஒன்று இருக்க வேண்டும்.

2. 2

   “என் உடல்” என்கிறது

   “என் வீடு” என்பதுபோல் “என் உடல்” என்கிறோம். உடையவன், அவனுக்கு உடைமையான பொருள் அல்ல.

3. 3

   ஐந்து புலன்கள் வழியாகவும் அறிகிறது

   ஒவ்வொரு புலனும் தனக்குரிய பொருளை மட்டுமே அறிகிறது. ஐந்தின் வழியாகவும் ஒன்றுசேர அறிகின்ற ஒன்று உள்ளது.

4. 4

   உறங்கியதை அறிகிறது

   நாம் உறங்கினோம் என்பதை அறிகிறோம். புலன்கள் ஒடுங்கியதை அறிந்த ஒன்று அப்போதும் இருந்திருக்க வேண்டும்.

5. 5

   ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் உண்பதும் செயல்படுவதும் இல்லை

   உடல் முழுமையாக இருக்கிறது. இருந்தும் எதையும் அனுபவிப்பதோ செய்வதோ இல்லை. அங்கு இல்லாதது உயிரின் கவனம்.

6. 6

   கற்பிக்கப்படும்போது அறிகிறது

   மனத்தின் வழியாக ஒருவர் அறியும்போதுதான் மனம் கற்கிறது.

7. 7

   மாயையால் ஆன உடல் இயந்திரத்தில் வாழ்கிறது

   உடல் ஒரு கருவி. கருவி இருந்தால் அதைப் பயன்படுத்துவோரும் இருக்க வேண்டும்: அதுவே பசுவாகிய உயிர்.

உயிர் அறிகிறது; ஆனால் ஒருபோதும் தானாக அறிவதில்லை. தனக்குக் கீழுள்ள கருவிகள் வழியாகவும், தனக்கு மேலாகச் சிவன் உடனிருப்பதாலுமே அது அறிகிறது.

✦சூத்திரம் 4: உயிரும் அதன் அகக்கருவிகளும்

உயிர் மனம் அல்ல. மனம், புத்தி, அகங்காரம், சித்தம் ஆகிய அந்தக்கரணங்கள் மாயையால் ஆன கருவிகள். அரசன் அமைச்சர்கள் வழியாகச் செயல்படுவதுபோல் உயிர் இவற்றின் வழியாகச் செயல்படுகிறது. தொடக்கமில்லாத காலத்திலிருந்து ஆணவம் அதைப் பற்றியிருப்பதால், உயிர் தானாக அறிய முடியாது. விழிப்பு, கனவு, ஆழ்ந்த உறக்கம், நான்காவது அவத்தை, அதற்கும் அப்பாற்பட்ட அவத்தை என ஐந்து அவத்தைகளில் அது செல்கிறது.

✦சூத்திரம் 5: காந்தத்தின் முன் இரும்பு

உயிரின்றிப் புலன்கள் எதையும் அறியாது; சிவனின்றி உயிர் எதையும் அறியாது. இருப்பினும் சிவன் மாறுவதோ, முயற்சி செய்வதோ, செயல்களில் சிக்கிக்கொள்வதோ இல்லை. இரும்பு அசையும்போது காந்தம் இவற்றுக்கு உட்படாததுபோல் அவனும் இருக்கிறான்.

✦சூத்திரம் 6: புலனறிப் பொருளும் அல்ல, இல்லாததும் அல்ல

புலன்களாலும் மனத்தாலும் அறியப்படுபவை அனைத்தும் மாற்றத்துக்கு உட்பட்டவை; தோற்றுவிக்கப்பட்டவை. அவை அசத்து, உண்மைப்பொருள் அல்லாதவை. எவ்வகையிலும் அறிய முடியாதது இல்லாத ஒன்றாகும். சிவன் இவ்விரண்டிலும் அடங்காதவன். புலன்களால் அவனைப் பற்றியறிய முடியாது; எனினும் அருளால் அவன் அறியப்படுகிறான். வேறொரு முறையில் அறியப்படும் உண்மைப்பொருளான அவனைச் சூத்திரம் சிவசத்து என்கிறது.

உயிரிலிருந்து சூத்திரங்கள் வேறுபடுத்திக் காட்டும் உடல், புலன்கள், அகக்கருவிகள் ஆகியவை 36 தத்துவங்கள் பக்கத்தில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன.

உயிர்களின் தலைவனான பசுபதி என்ற பெயரில் காத்மாண்டுவில் நடைபெறும் வழிபாடு: சோதிலிங்கங்களும் இமயமலைத் திருத்தலங்களும்.

உயிர் தன்னைத் தானே விடுவித்துக்கொள்ள முடியாது. அது பக்குவம் அடையும்போது இறைவனே அதன் குருவாக வருகிறான்.

✦சூத்திரம் 7: உயிரின் இடைப்பட்ட இயல்பு

சத்தாகிய சிவனையும் அசத்தாகிய உலகையும் அறியக்கூடியது உயிர் மட்டுமே. சத்துக்கு அசத்தை அறிய வேண்டிய தேவை இல்லை; அசத்து எதையும் அறியாது. எனவே உயிர் இரண்டிலிருந்தும் வேறானது. அது எதைச் சார்கிறதோ அதன் நிறத்தைக் கொள்கிறது. இதுவே அதன் சதசத்து இயல்பு.

✦சூத்திரம் 8: வேடர்களிடையே இளவரசன்

உயிர் பக்குவம் அடையும்போதுதான் குரு வருகிறார்: அதன் மலங்கள் பரிபாகம் அடைந்து (மலபரிபாகம்), நல்வினையையும் தீவினையையும் ஒப்பாகக் கருதும் பக்குவம் வந்திருக்க வேண்டும் (இருவினையொப்பு). அப்போது அருள் பதிகிறது (சத்திநிபாதம்).

✦சூத்திரம் 9: ஞானக்கண்

புலன்கள் வழியாக வரும் அறிவாகிய “ஊனக்கண்ணால்” உயிர் சிவனைக் காண முடியாது. குரு திறந்துவைக்கும் ஞானக்கண்ணால் அவனை நாடுகிறது. அப்போது பாசம் நீங்குகிறது; அருகில் செல்லும்போது கானல் நீர் மறைவதுபோல். சிவன் குளிர்ந்த நிழலாகக் கண்டறியப்படுகிறான். இந்தக் காட்சி நீடிக்க, ஐந்தெழுத்தாகிய பஞ்சாக்கரத்தை விதிக்கப்பட்ட முறையில் உயிர் தியானிக்கிறது.

வீடுபேறு என்பது சிவனுள் கரைந்து மறைவது அல்ல. அவனது அடியவர்களிடையே அன்புடன், முழுவதும் அவனது பணியில் வாழ்வது.

✦சூத்திரம் 10: அவனோடு ஒன்றாகி இறைபணியில் நிற்றல்

இறைவன் உயிர்களோடு ஒன்றியிருக்கிறான் என்று இரண்டாம் சூத்திரம் கூறியதுபோல், விடுபட்ட உயிர் அவனோடு ஒன்றாகிறது. தனக்கென எதையும் செய்யாமல் இறைபணியில் நிற்கிறது. மலம், மாயை, வலிய கன்மம் ஆகியவை அதைத் தொட முடியாது. இதுவே சீவன்முத்தி: உடலோடு இருக்கும்போதே பெறும் வீடுபேறு.

✦சூத்திரம் 11: கண் காண உயிர் உதவுவதுபோல்

உயிர் கண்ணின் வழியாகக் கண்டு, காண்பதைக் கண்ணுக்குக் காட்டுவதால்தான் கண் காண்கிறது. அதுபோலச் சிவன் உயிரின் வழியாக அறிந்து, அறியப்படுவதை உயிருக்குக் காட்டுவதால்தான் உயிர் அறிகிறது. இதை உணர்ந்த உயிர் ஒருபோதும் தளராத அன்புடன் அரனது திருவடிகளை அடைகிறது.

✦சூத்திரம் 12: அடியவர்களும் கோயிலும்

இறுதிச் சூத்திரம் உயர்ந்த தத்துவத்தை மீண்டும் கோயிலுக்குக் கொண்டுவருகிறது. விடுபட்ட உயிர் வழிபாட்டைக் கடந்துவிடுவதில்லை; தன் முழு உணர்வோடும் வழிபடுகிறது. அடியாரையும் கோயிலையும் மதித்துப் போற்றுகிறது. ஏனெனில் இரண்டிலும் சிவன் உடனிருக்கிறான்.

இந்தச் சூத்திரம் நாம் போற்றச் சொல்லும் கோயில், அதன் அமைப்பு, அதை வலம் வருதல்: கோயிலும் அதன் அமைப்பும்.

சிவஞானபோதம் இன்றும் மனப்பாடம் செய்யப்படுகிறது; ஆதீனங்களில் கற்பிக்கப்படுகிறது; மெய்கண்டாரின் திருக்கோயிலில் போற்றப்படுகிறது.

• ஆதீனங்களில். தருமபுரம், திருவாவடுதுறை, திருப்பனந்தாள் போன்ற தமிழ்நாட்டுச் சைவ மடங்கள், சிவஞானபோதத்தை மையமாகக் கொண்டு சாத்திரங்களைக் கற்பிக்கின்றன. நூலை அதன் உரைகளுடன் வெளியிடவும் செய்கின்றன.
• மனப்பாடம் செய்தல். சித்தாந்த வகுப்புகளில் கற்போர் பன்னிரண்டு சூத்திரங்களையும் மனப்பாடம் செய்கின்றனர். பின்னர் வார்த்திகத்தையும் ஓர் உரையையும் கொண்டு, ஒவ்வொரு வாதமாகப் பயில்கின்றனர்.
• திருவெண்ணெய்நல்லூரில். மெய்கண்டார் போதித்த ஊரில் அவரது திருக்கோயில் உள்ளது. அவரை ஆண்டுதோறும் நினைவுகூரும் குருபூசை, ஐப்பசி மாதத்தில் சுவாதி விண்மீன் நாளில் நடைபெறுகிறது.
• மற்ற நூல்களைப் பயிலும் முன். கற்போர் பெரும்பாலும் திருவருட்பயன் அல்லது உண்மை விளக்கம் ஆகியவற்றை அறிமுக நூல்களாகப் பயிலத் தொடங்குகின்றனர். பின்னர் சிவஞானபோதத்தையும் அதன் விரிவாக்கமான சிவஞான சித்தியாரையும் பயில்கின்றனர்.

✦உரைகள் (பெயர்களுடன்)

• மெய்கண்டாரின் சொந்த வார்த்திகம்: முதல் உரை; நூலின் ஒரு பகுதியாகவே அமைந்துள்ளது.
• பாண்டிப்பெருமாளின் உரை (விருத்தி).
• சிவஞான முனிவர் (18ஆம் நூற்றாண்டு): விரிவான திராவிட மாபாடியம், சிவஞான மாபாடியம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது; சுருக்கமான சிற்றுரை.
• சே. எம். நல்லசாமிப் பிள்ளை (1895), கார்டன் மேத்யூசு (1948) ஆகியோரின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்புகள்.

கவிஞரும் துறவியுமான சிவஞான முனிவரும், அவருக்குப் பின் மரபைத் தொடர்ந்து கொண்டுசென்ற அருளாளர்களும்: பிற்காலத் தமிழ் அருளாளர்களும் சித்தாந்தமும்.

சொல்லுக்குச் சொல் பொருள் கூறும் உரை முதல் மாபாடியம் வரை, ஒவ்வொரு வகை உரையும் செய்வது என்ன; கற்பித்தலில் பயன்படும் கையேடுகள் எவை: பிற்கால நூல்களும் உரைகளும்.

மெய்கண்டார், மற்ற ஆசிரியர்கள், அறுபத்து மூவர் ஆகியோரின் குருபூசைகள், மாதவாரியாக: திருவிழாக்களும் குருபூசைகளும்.

மரபு உரையுடன் தமிழ் நூலைப் படியுங்கள்; இப்பக்கத்தை வழிகாட்டும் வரைபடமாகப் பயன்படுத்துங்கள்.

பன்னிரண்டு சூத்திரங்களும் சிறியவை. ஆனால் ஒவ்வொரு அடியிலும் ஒரு முழு வாதம் அடங்கியுள்ளது. ஓர் ஆதீனம் வெளியிட்ட அச்சுப் பதிப்பில் வார்த்திகமும் ஓர் உரையும் சேர்த்துப் படிப்பதே நூலுக்குள் நுழையச் சிறந்த வழி. ஓர் ஆசிரியருடன் மெதுவாகப் படியுங்கள்.