திருமுறையில் சித்தாந்தம்

அருளாளர்கள் தங்கள் அனுபவமாகப் பாடியதைச் சாத்திரங்கள் கொள்கையாக வகுத்துரைக்கின்றன.

கால வரிசை இங்கு பொருள் வாய்ந்தது. சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர், மாணிக்கவாசகர் ஆகியோர் ஆறாம் நூற்றாண்டுக்கும் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டுக்கும் இடையில் பாடினார்கள். மெய்கண்டார் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டில் சிவஞானபோதத்தின் பன்னிரு நூற்பாக்களை எழுதினார். சித்தாந்தம் தனது போதனையைப் புதிதாக உருவாக்கியதாகக் கூறவில்லை. திருப்பாடல்கள் ஏற்கெனவே உணர்த்துவதைத் தெளிவாகக் கூறி, வாதங்களால் நிறுவுவதாகவே கூறுகிறது.

மாணிக்கவாசகரின் ஒரு வரி இதை முழுமையாகத் தாங்கி நிற்கிறது. அச்சோப் பதிகத்தில் இறைவனைப் பற்றி அவர் சித்தமலம் அறுவித்துச் சிவமாக்கி எனைஆண்ட என்று பாடுகிறார்: என் உள்ளத்தின் மாசை நீக்கி, என்னைச் சிவமாக்கித் தன் ஆளுகைக்குள் கொண்டுவந்தான். சிவமாக்கிய பின்னும் ஆண்டான். உயிர் தனது மும்மலத்திலிருந்து விடுபட்டு, சிவனால் நிறைகிறது. ஆயினும் ஆள்பவனும் ஆளப்படுபவனும் இருக்கிறார்கள். வீடுபேறு பற்றிய சித்தாந்தக் கருத்து ஒரு பாடல் வரியில் இவ்வாறு அமைகிறது.

திருப்பாடல்களில் மிகத் தெளிவாகத் தொடர்ந்து வரும் கருத்துகளை இனிப் பார்க்கலாம்: முப்பொருள் உண்மை, முதலில் வரும் அருள், தன் தன்மையை இழக்காத உயிர், கன்மமும் அதை நடத்தும் இறைவனும், அருளாளர்கள் வாழ்ந்து காட்டிய நான்கு நெறிகள்.

சாத்திரங்கள் முறைப்படுத்துவதற்கு நெடுங்காலம் முன்பே பதி, பசு, பாசம் என்னும் பெயர்கள் திருப்பாடல்களில் வருகின்றன.

தொடக்கமில்லாத மூன்று உண்மைப் பொருள்களிலிருந்து சித்தாந்தம் தொடங்குகிறது: பதி, இறைவன்; பசு, உயிர்; பாசம், கட்டு. அருளாளர்களும் இதே சொற்களைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

• சம்பந்தர், 1.12.3 (திருமுதுகுன்றம்) கட்டுண்ட உயிரையும் அதன் பாசத்தையும், அதனை நீக்கும் இறைவனையும் பற்றிப் பாடுகிறார்.
• திருமந்திரம், 115 இதை நேரடியாகவே சொல்கிறது: பதிபசு பாசம் எனப்பகர் மூன்றில், அதாவது பதி, பசு, பாசம் என்று கூறப்படும் மூன்று பொருள்களில். இவை தொடக்கமில்லாதவை என்றும், உயிர் இறைவனை அடையும்போது பாசம் அதனிடம் தங்க முடியாது என்றும் தொடர்ந்து கூறுகிறது.
• பதினோராம் திருமுறையில் நக்கீரர் (11.010.50) சிவனை பற்றாவான் எவ்வுயிர்க்கும் எந்தை பசுபதியே என்று அழைக்கிறார்: எல்லா உயிர்களுக்கும் புகலிடமானவன், நம் தந்தை, உயிர்களின் தலைவன்.
• பெரியபுராணம் (11.6.6) ஆதிவரும் மும்மலமும் என்று, தொடக்கத்திலிருந்தே வரும் மும்மலத்தை அறுத்து நீக்க வேண்டியதாகக் குறிப்பிடுகிறது.

சாத்திரங்களுக்கு மிக நெருக்கமாக நிற்பது திருமந்திரம். திருமுறையாக இருக்கும்போதே அது கருத்துகளை முறைப்படுத்தி உரைக்கிறது. ஆயினும் அதன் பாடல்களை அந்த நூலின் தனித்தன்மையோடு படிக்க வேண்டும். பின்னர் வரும் சில பாடல்கள் ஒன்றாதலைப் பற்றிச் செறிவான சொற்களில் கூறுகின்றன. அவற்றை மெய்கண்ட மரபின் துல்லியமான சொல்வழக்குக்குள் வலிந்து அடக்குவதில்லை.

தாங்கள் முனைவதற்கு முன்னரே இறைவன் தங்களை நோக்கி வந்ததை அருளாளர்கள் மீண்டும் மீண்டும் உணர்கிறார்கள்.

சித்தாந்தத்தில் வீடுபேறு என்பது உயிர் தனித்து முயன்று அடையும் சாதனை அல்ல. அருள் அதைத் தொடங்கிவைக்கிறது. பாடியவருக்கே நிகழ்ந்த அனுபவமாகத் திருப்பாடல்கள் இதைக் கூறுகின்றன.

• சம்பந்தரின் முதல் திருப்பாடல், 1.1.1 ("தோடுடைய செவியன்"), அவரது உள்ளத்தைக் கவர்ந்த இறைவனைப் பற்றித் தொடங்குகிறது: எந்த முயற்சிக்கும் முன்னரே ஒரு குழந்தைக்குக் கிடைத்த அருள்.
• சுந்தரர், 7.1.1 ("பித்தா பிறைசூடி"): அவர் தாமாகத் தேர்ந்தெடுக்கும் முன்னரே, அவரது திருமணத்தின்போது இறைவன் அவரைத் தன் அடியவராக உரிமைகொண்டான்.
• அப்பர், 5.91.8, இறைவன் தம்மைத் தனது அடியவனாக அறிந்திருந்ததைப் பாடுகிறார்: இறைவனின் அறிதல் முதலில் வருகிறது.
• கருவூர்த்தேவர், 9.013.1: என்னையாள் விரும்பி என்மனம் புகுந்த, என்னை ஆட்கொள்ள விரும்பி என் உள்ளத்திற்குள் வந்தான்.
• திருமந்திரம், 114: அருள் கண்ணைத் திறக்கிறது, அருள் கண்விழிப் பித்துக், அறிவை மறைக்கும் மலத்தை நீக்குகிறது.
• காரைக்கால் அம்மையார், 11.005.9: அருளே பிறப்பறுப்ப தானால், பிறவியை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவது அருளே என்பதால்; அருளால்தான் மெய்ப்பொருளைக் காண முடிகிறது.

சாத்திரங்கள் இதைக் கொள்கையாக வகுத்துரைக்கின்றன: உயிர் பக்குவம் அடையும்போது இறைவன் குருவாக வருகிறான் (சிவஞானபோதம், நூற்பா 8; திருவருட்பயன்). அருளாளர்கள் இதை ஏற்கெனவே தங்கள் சொந்தக் கதையாகச் சொல்லியிருந்தார்கள்.

மிக நெருக்கமாக ஒன்றியபோதும் அருளாளர்கள் அடியவர்களாகவே இருக்கிறார்கள்: சிவனும் உயிரும் பிரிக்க முடியாதவர்கள், ஆயினும் இருவர்.

உயிர் பரம்பொருளில் கலந்து தன் தன்மையை இழந்துவிடுகிறது என்று கூறும் மரபுகளிலிருந்து சித்தாந்தம் பெரிதும் வேறுபடுவது இங்குதான். இந்த உறவைக் குறிக்கும் அதன் சொல் அத்துவிதம்: இரண்டல்ல என்பதன் பொருள் பிரிக்க முடியாதவை என்பதே; ஒரே பொருள் என்பதல்ல. திருப்பாடல்கள் இந்த இரு கூறுகளையும் தாங்கி நிற்கின்றன.

• மாணிக்கவாசகரின் அச்சோப் பதிகம்: சிவமாக்கிய பின்னும் ஆட்கொண்டான்.
• கடம்பூரில் அப்பர், 5.19.9: என்னைத் தாங்குவது அவனது கடமை; தொண்டு செய்வது எனது கடமை.
• காரைக்கால் அம்மையார், 11.005.8: ஆயினேன் ஆள்வானுக்கு, ஆள்பவனுக்கு ஆட்பட்டவளானேன்: அருள் இந்த உறவை ஆழப்படுத்துகிறது; அதை ஒழித்துவிடுவதில்லை.
• பெரியபுராணத்தில் அவரது வேண்டுதல் (5.4.60): பிறவாமை வேண்டும், இனிப் பிறவி வேண்டாம்; பின்னர் உன் அடியின் கீழ் இருக்க, உன் திருவடிகளின் கீழ் இருக்க வேண்டும். விடுதலை பெற்ற பின்னும் திருவடிகளில் அடியவராக இருப்பது.
• திருவீழிமிழலையில் சம்பந்தர், 1.11.2: இறைவன் வேறாய் உடனானான், தனித்து இருந்தபடியே உடனும் இருக்கிறான்.
• அப்பர், 6.94.8: மலரில் மணம் இருப்பதுபோல், சிவன் அனைத்திலும் நிறைந்திருக்கிறான்; எந்த ஒரு பொருளாகவும் மாறிவிடுவதில்லை.
• திருமந்திரம், 270: அன்பே சிவம், அன்புதான் சிவன். 115ஆம் பாடலோடு சேர்த்துப் பார்த்தால், அன்பு முப்பொருளுக்கு இடையிலான உறவைக் குறிக்கிறது; அவற்றை இல்லாமல் ஆக்குவதில்லை.

வினைகள் தாமாகவே தம் பயனைத் தருவதில்லை; இறைவன் அவற்றை நடத்துகிறான். இருவினையும் ஒத்தபோது அருள் இறங்குகிறது.

கன்மம் அறிவற்றது என்று சித்தாந்தம் கூறுகிறது: அது தன்னைத்தானே அளவிடவோ, தன் பயனைத் தானே வழங்கவோ முடியாது. ஒவ்வொரு உயிரும் பக்குவம் அடைவதற்காக, அதன் வினைப் பயனை இறைவன் அதற்கு வழங்குகிறான். பெரியபுராணப் பாடல் ஒன்று இதை ஒரு வரையறை போலவே கூறுகிறது.

• சாக்கிய நாயனாரைப் பற்றிய பெரியபுராணப் பாடல் (7.1.5): செய்வினையும் செய்வானும் அதன் பயனும் கொடுப்பானும்: வினை, அதைச் செய்பவன், அதன் பயன், அதைக் கொடுப்பவன் என்று நான்கு; மூன்றல்ல. மெய்ப்பொருள் சிவனே என்பதை அவர் அருளால் அறிந்தார் என்றும் அதே பாடல் கூறுகிறது.
• திருநெய்த்தானத்தில் அப்பர், 6.42.1: உடலாகிய வீட்டில் ஐம்புலன்களும் வினைகளும் குவிகின்றன.
• நம்பியாண்டார் நம்பி, 11.034.90: ஐம்புலன்களை அடக்குதல், பழைய வினைகள் தேய்தல்.
• திருமந்திரம், 1527: இருவினை நேரொப்பில் இன்னருட் சத்தி: இருவகை வினைகளும் சமமாக ஒத்தபோது, அருட்சத்தி குருவின் வழியாக இறங்குகிறது; மும்மலமும் நீங்குகின்றன. வினைகள் ஒத்துவரும் இதைச் சாத்திரங்கள் இருவினையொப்பு என்று அழைக்கின்றன (சிவப்பிரகாசம்).

சரியை, கிரியை, யோகம், ஞானம் ஆகியவை வெறும் வகைப்பாடுகள் அல்ல; அருளாளர்கள் அவற்றில் நடந்தார்கள்.

சித்தாந்தம் நான்கு நெறிகளைக் கூறுகிறது: தொண்டு (சரியை), வழிபாடு (கிரியை), அக ஒழுக்கம் (யோகம்), அறிவு (ஞானம்). திருமந்திரம் அவற்றை ஒரு வரியில் தொகுக்கிறது: சரியாதி நான்குந் தருஞானம் நான்கும் (1449). பெரியபுராணம் மனிதர்களின் வாழ்வில் அவற்றைக் காட்டுகிறது.

• நேச நாயனார் (12.3.3): உள்ளம் சிவனின் திருவடிகளுக்கு, வாக்கு திருவைந்தெழுத்துக்கு, கைகள் அவனது அடியவர்களுக்காக நெசவு செய்வதற்கு. உழைக்கும் ஒரே வாழ்வில் இறைநினைவும் மந்திரமும் தொண்டும் இணைகின்றன.
• பூசலார் (12.1.6): கோயில் கட்டப் பணம் இல்லாததால், ஆகம முறைப்படி தம் உள்ளத்தில் ஒரு கோயிலைக் கட்டினார். இறைவன் அந்தக் கோயிலுக்கு முதலில் வந்தான். வழிபாடு அகத்தை நோக்கித் திரும்பியது.
• வாயிலார் (9.4.8): மறவாமையான் அமைத்த மனக்கோயிலுள், இறைவனை இடைவிடாது நினைவில் வைத்திருப்பதால் உருவான உள்ளக் கோயிலில்.
• திருப்பல்லாண்டு (9.029.2): ஈசற்கு ஆட்செய்மின், இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்யுங்கள்: வாழ்த்தாகப் பாடப்படும் அடியவரின் நெறி.
• சம்பந்தரின் பஞ்சாக்கரப் பதிகம் (3.22): உயிருக்குப் புகலிடமாகத் திருவைந்தெழுத்து.

இதுவரை தொகுத்துள்ள ஒவ்வொரு பாடலும் ஒரே பக்கத்தில் உள்ளது; சாத்திரப் பக்கங்கள் மறுபக்கத்திலிருந்து இந்தத் தொடர்பைக் காட்டுகின்றன.

• ஒவ்வொரு இணைப்பும்: திருமுறைகளும் சாத்திரங்களும்: பன்னிரு திருமுறைகளிலிருந்து தொகுத்துள்ள சித்தாந்தப் பாடல்கள் அனைத்தும், சாத்திரங்கள் அவற்றைப் பயன்படுத்தும் ஒவ்வொரு இடமும், இரு பக்கங்களின் தமிழ் மூலத்துடன் உள்ளன. திருமுறை அல்லது சாத்திரத்தின் அடிப்படையில் வடிகட்டிப் பார்க்கலாம்.
• சாத்திரங்களில் திருமுறைகள்: இந்தத் தொடர்பை மறுபக்கத்திலிருந்து ஒரு கதையாகச் சொல்கிறது.
• திருமந்திரம்: திருமுறையாக இருக்கும்போதே கொள்கையை வகுத்துரைக்கும் நூல்.
• திருவாசகம்: சாத்திரங்கள் மிகுதியாக மேற்கோள் காட்டும் வரிகளைப் பாடிய மாணிக்கவாசகரின் நூல்.
• சிவஞானபோதம்: திருப்பாடல்களின் போதனையை முறைப்படுத்தும் பன்னிரு நூற்பாக்கள்.