ஆறு அத்துவாக்களும் நான்கு வாக்குகளும்

செவிக்குக் கேட்கும் பேச்சிற்கு முன்னால் செவியால் கேட்கப்படாத நுண்ணிய வாக்குகள் உள்ளன.

தமிழ் மரபு நான்கு வாக்குகளைச் சூக்குமை, பைசந்தி, மத்திமை, வைகரி என்று பெயரிடுகிறது. இங்கே அந்தப் பெயர்களே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. முதலாவதான சூக்குமைக்குப் பரை என்ற மறுபெயரும் உண்டு. இவை வாக்கின் வகைகள். நான்கு மொழிகளையோ பேசுபவரின் நான்கு கல்விப் படிகளையோ குறிப்பவை அல்ல.

சித்தியார் சுபக்கம் 40–44 இந்த விளக்கத்தைத் தருகிறது. பைசந்திக்கு மயிலின் முட்டை உவமையாகிறது. பின்னர் தோன்றவிருக்கும் நிறங்கள் அதில் தனித்தனியாகத் தெரியாமல் உள்ளடங்கியுள்ளன. மத்திமை அகத்தே உள்ளது; வைகரி வெளிப்பேச்சிற்குரிய உடற்கருவிகளோடு இயங்குகிறது. சூக்குமை இவற்றின் நுண்ணிய அடித்தளத்தைக் குறிக்கிறது. நான்கு வாக்குகளையும் நூல் சுத்த மாயையில் வைத்துக் கூறுகிறது. அவற்றின் விரிவு விருத்தி எனப்படுகிறது; சிவனே ஒலிகளாக மாறுகிறார் என்பது இதன் பொருள் அல்ல.

வன்னம், பதம், மந்திரம் என்னும் மூன்று சொல்லத்துவாக்களும் இந்த நான்கு வாக்குகளைச் சார்ந்துள்ளன. நாம் கேட்கும், எழுதும் எழுத்துகளுடன் வாக்கைப் பற்றிய மரபின் விளக்கம் முடிந்துவிடுவதில்லை. அதேபோல் அகத்தே நிகழ்வது வாயிலிருந்து வெளிவரும் மெலிந்த குரல் மட்டுமே என்றும் கொள்ளக்கூடாது.

மூன்று அத்துவாக்கள் பொருளுலகையும் மூன்று அத்துவாக்கள் சொல்லுலகையும் குறிக்கின்றன; அவற்றின் எண்கள் வெவ்வேறு வகைகளை எண்ணுகின்றன.

அத்துவா என்பது வழியைக் குறிக்கும். இங்கே உயிர் செயலாற்றி வினைப்பயனைப் பெறும் ஒழுங்குபட்ட களங்களை ஆறு வழிகள் விளக்குகின்றன. இவை ஒன்றோடொன்று போட்டியிடும் ஆறு சமயங்கள் அல்ல. மு. திருவிளங்கம் அவர்களின் சிவஞான சித்தியார் உரை பொருட்பிரபஞ்சம், சொற்பிரபஞ்சம் என்று இரு கூறுகளை வேறுபடுத்துகிறது.

இந்த எண்கள் ஒன்றுக்கொன்று மாற்றிக்கொள்ளக்கூடிய பொருள்களின் ஒரே பட்டியலைத் தரவில்லை. புவனம் ஓர் எழுத்து அல்ல; மந்திரம் ஓர் உடற்கருவி அல்ல. உயிரின் அனுபவத்திற்கு வழங்கப்பட்டவற்றை விளக்கும் வெவ்வேறு பார்வைகளை அட்டவணை இணைக்கிறது. முப்பத்தாறு தத்துவங்களின் விரிவான விளக்கத்திற்கு முப்பத்தாறு தத்துவங்கள் பக்கத்தைப் படிக்கலாம்.

சில பெயர்கள் பெரிய பட்டியல்களை அணுக உதவும். புவனங்களில் காலாக்கினி, அனந்த, ஈசான புவனங்கள் உள்ளன. எழுத்துகளுக்கு அ, இ, க எடுத்துக்காட்டுகள். இங்குள்ள ஐம்பத்தொன்று சடங்கு மரபின் கணக்கு; வழக்கமான தமிழ் நெடுங்கணக்கின் எண்ணிக்கை அல்ல. உரைநூலின் தமிழ்ப் பத விளக்கங்கள் ஓம், அம்மையப்பன், ஆல் நிழலான் என்று தொடங்குகின்றன. இவை மரபுப் பட்டியலிலிருந்து எடுத்துக்காட்டுகள். எந்த எண்பத்தொரு வழக்குச் சொற்களை எடுத்தாலும் இதே பொருள் வந்துவிடும் என்று கொள்ளக்கூடாது.

விடுவித்தல், நிலைநிறுத்துதல், அறிவூட்டுதல், அமைதியளித்தல், அதற்கும் அப்பால் செலுத்துதல் ஆகிய சிவசத்தியின் பணிகளை ஐந்து கலைகள் குறிக்கின்றன.

ஐந்து கலைகள் நிவிர்த்தி, பிரதிட்டை, வித்தை, சாந்தி, சாந்தியதீதை என்பன. உயிர் வீடுபேற்றை நோக்கிச் செல்லுவதோடு இணைத்து அவற்றின் பணியை உரைநூல் விளக்குகிறது. ஆகவே இப்பெயர்கள் சில கொள்கலன்களின் பெயர்கள் மட்டுமல்ல. அத்துவாக்கள் அனைத்தையும் திருவருளின் செயலோடு சேர்த்துக் காட்டுகின்றன.

வித்தியா தத்துவங்கள் ஏழனுள் உள்ள குறிப்பிட்ட கலைத் தத்துவத்தோடு இந்த ஐந்தைக் குழப்பக்கூடாது. பெயர் ஒன்றாக இருப்பதால் உள்ளடக்கும் ஐந்து ஆற்றல்களும் வரம்புபடுத்தும் கலைத் தத்துவத்தின் ஐந்து பிரதிகள் ஆகிவிடுவதில்லை. அதேபோல் இங்கு வித்தை என்னும் கலையைப் பற்றிப் படிக்கும்போது, வித்தை என்னும் பெயர் வரும் எல்லா இடங்களிலும் இதே பொருளை மாற்றீடாகக் கொள்ளக்கூடாது.

✦ஒன்றினுள் ஒன்று அடங்கும் முறை

உரைநூல் கூறும் உள்நோக்கிய ஒடுக்க வரிசை மந்திரம் → பதம் → வன்னம் → புவனம் → தத்துவம் → கலை. மந்திரம் பதத்திலும் பதம் வன்னத்திலும் வன்னம் புவனத்திலும் புவனம் தத்துவத்திலும் தத்துவம் கலையிலும் அடங்கும். உள்ளடக்கும் கூறிலிருந்து படித்தால் கலை, தத்துவம், புவனம், வன்னம், பதம், மந்திரம் என்னும் வரிசையில் ஒவ்வொன்றும் அதற்கு முந்தியதில் அடங்குகிறது. இது உள்ளடக்கத்தையும் சார்பையும் குறிக்கும். சொல்லின் எழுத்துகளைப் பிரிக்கும் பயிற்சியோ ஒரு பேச்சுச் சொல்லுக்குள் ஓர் உலகம் உடலளவில் இருக்கிறது என்ற கூற்றோ அல்ல.

ஐந்து கலைகளும் சாந்தியதீதையில் அடங்குகின்றன. சித்தியார் 258 மேலும் கலை சத்தியிலும் சத்தி சிவனிலும் அடங்குவதாகக் கூறுகிறது. இந்த அடுக்குகள் இறைவனுக்குப் பதிலாக உயிரற்ற எண்களின் தொகுதியை வைக்கவில்லை. வேறுபாடுகளுடன் காணப்படும் அனுபவத்திலிருந்து அதனை நடத்தும் இறையாற்றலை நோக்கி விளக்கம் செல்கிறது.

ஒவ்வொரு கலைக்கும் மற்ற ஐந்து அத்துவாக்களின் பங்குகள் ஒதுக்கப்படுகின்றன; நிரல்களைக் கூட்டினால் மொத்தங்கள் கிடைக்கின்றன.

கீழே உள்ள பகிர்வு உரைநூலைப் பின்பற்றுகிறது. ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு கலையைக் குறிக்கிறது. மற்ற ஐந்து நிரல்களும் அதற்குரிய தத்துவம், புவனம், வன்னம், பதம், மந்திரம் ஆகியவற்றின் எண்ணிக்கைகளைத் தருகின்றன. கலை என்னும் அத்துவாவை அந்த ஐந்து வரிகளே காட்டுகின்றன.

நிவிர்த்தியின் ஒரு தத்துவம் நிலம். ஆன்ம தத்துவங்கள் இருபத்துநான்கில் எஞ்சிய இருபத்துமூன்றும் பிரதிட்டையில் உள்ளன. வித்தையில் ஏழு வித்தியா தத்துவங்கள் உள்ளன. சுத்த தத்துவங்கள் ஐந்தில் மூன்று சாந்தியிலும் இரண்டு சாந்தியதீதையிலும் பகுக்கப்படுகின்றன. ஆகவே வழக்கமான 24 + 7 + 5 என்ற பிரிவையும் 1 + 23 + 7 + 3 + 2 என்ற ஐந்து வரிப் பிரிவையும் புதிய தத்துவங்களைச் சேர்க்காமல் ஒப்பிட்டுப் புரிந்துகொள்ளலாம்.

சாந்தியதீதைக்கு நேராக இரண்டு தத்துவங்கள் ஒதுக்கப்படுவதும் எல்லாக் கலைகளும் அதனுள் அடங்குவதும் முரண்பாடு அல்ல. ஒன்று அதற்குரிய தனிப்பங்கை எண்ணுகிறது. மற்றொன்று உள்ளடக்கும் பரப்பை விளக்குகிறது. இரண்டையும் குழப்பினால் மொத்தத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாது.

பதங்களின் வரிசை உள்ளடக்கும் முனையிலிருந்து செல்கிறது: சாந்தியதீதை 1, சாந்தி 2–12, வித்தை 13–32, பிரதிட்டை 33–53, நிவிர்த்தி 54–81. இவற்றின் எண்ணிக்கைகள் முறையே 1, 11, 20, 21, 28. எண்பத்தொரு பதங்களையும் மனப்பாடம் செய்யாமல் இந்த அமைப்பைப் புரிந்துகொள்வது இங்கே போதும்.

பதினொன்று என்பது ஐந்து பிரம மந்திரங்களும் ஆறு அங்க மந்திரங்களும்; இங்கே அவற்றின் பெயர்களை அறிகிறோம்.

உரைநூல் பதினொன்றை ஐந்து, ஆறு எனப் பிரிக்கிறது. பிரம மந்திரங்கள் ஐந்தின் பெயர்கள் ஆகமங்கள் பக்கத்தில் சிவனது ஐந்து முகங்கள் பற்றிய விளக்கத்திலும் வருகின்றன. இங்கே அவை மந்திர அத்துவாவில் அடங்குகின்றன. இவை மந்திரங்களின் பெயர்கள்; ஓதுவதற்கான முழுத் தொடர்கள் அல்ல.

இறுதி இடத்தின் மாற்றுப்பெயர் பன்னிரண்டாவது மந்திரத்தை உருவாக்கவில்லை. அந்த இடத்துக்கு உரைநூல் தரும் மற்றொரு பெயரைப் பதிவு செய்கிறது. இங்குள்ள பிரமம் என்ற சொல்லைக் கொண்டு ஐந்து தனிப் படைப்புக் கடவுள்கள் என்று கொள்ளவும் கூடாது. இந்த ஐந்து மந்திரங்களின் தொகுதியை அது குறிக்கிறது.

மந்திரப் பட்டியலைவிடப் புவனம், வன்னம், பதம் ஆகியவற்றின் பட்டியல்கள் நீண்டவை. அவை உரைநூலின் எழுத்துமுறையில் பகிர்வுப் பக்கத்தில் முழுமையாகத் தரப்பட்டுள்ளன; எண்பத்தொரு வடமொழிப் பதங்களாகிய வியோம வியாபி மந்திரமும் அங்கே உள்ளது; ஆயினும் அத்துவாக்களின் தொடர்பே முதன்மையான கருத்து. முழுமையான சடங்குப் பயன்பாட்டிற்கு மரபு நூலும் ஆசிரியரின் அறிவுறுத்தலும் தேவை. பெயர்ப் பட்டியல் மட்டும் தரமுடியாத செய்திகள் அவற்றில் உள்ளன.

அனுபவக் களங்களோடு உயிருக்கு உள்ள பாசத் தொடர்பை ஆசிரியரின் அருட்செயல் வழியாக அத்துவ சுத்தி அணுகுகிறது.

நிருவாண தீட்சையில் அத்துவாக்களைத் தூய்மை செய்வது அத்துவ சுத்தி எனப்படுகிறது. செயலும் அதன் பயனும் நிகழும் களங்கள் ஆறு அத்துவாக்கள். அவற்றைச் சுத்தி செய்வது அந்தக் களங்கள் வழியாக உயிருக்கு ஏற்படும் பாசத் தொடர்பைப் பற்றியது. எல்லா உலகங்களையும் அழிப்பதையோ சீடரின் உடற்கருவிகளை அகற்றுவதையோ அது குறிக்கவில்லை.

நிற்கும் மனித உருவின் படம் ஒன்றின் வழியாக உரைநூல் இதன் பரப்பைக் காட்டுகிறது. பாதம் முதல் உச்சி வரை ஐந்து பகுதிகள் மேல்நோக்கி உள்ளன: பாதம் முதல் முழங்கால் வரை நிவிர்த்தி, முழங்கால் முதல் கொப்பூழ் வரை பிரதிட்டை, கொப்பூழ் முதல் மார்பு வரை வித்தை, மார்பு முதல் புருவம் வரை சாந்தி, புருவம் முதல் உச்சி வரை சாந்தியதீதை. ஒவ்வொன்றுக்கும் அதன் பூதமும் (நிலம், நீர், தீ, வாயு, ஆகாயம்) அதிதெய்வமும் (பிரமன், திருமால், உருத்திரன், மகேசுவரன், சதாசிவன்) உண்டு. உருவத்தின் அருகே நான்கு முடிச்சுகளுள்ள நூல் பிரிவுகளைக் குறிக்கிறது. அந்தப் பகுதிகளையும் அவற்றில் அடங்கும் அத்துவாக்களையும் சுத்தி செய்வது சடங்கில் ஒடுக்குதல், ஆகுதி, நூலைப் படிப்படியாகக் கையாளுதல் ஆகியவற்றோடு செல்கிறது. விரிந்த உலக அமைப்பின் சந்திப்பிடமாக உடல் காட்டப்படுகிறது; தொடர்பற்ற ஐந்து துண்டுகளாக அல்ல.

ஒவ்வொரு பகுதியிலும் பகிர்வு அட்டவணையிலுள்ள அதே எண்ணிக்கைகள் இடம் பெறுகின்றன. இவ்வாறு பெரிய உலகியல் பட்டியலைத் தீட்சை பெறும் குறிப்பிட்ட சீடருடன் படம் இணைக்கிறது. முழுமையான சுத்தியைக் காட்டும் அமைப்பு இது. எண்கள் மருத்துவ உடற்கூற்றை விளக்கவில்லை.

சிவஞான சித்தியார் எட்டாம் சூத்திரத்தில் இறைவன் ஆசிரியராக வருவதோடு இந்தப் போதனையை இணைக்கிறது. இருபா இருபஃது தொடர்புடைய இடரைக் கேட்கிறது: மனம், வாக்கு, உடல் ஆகியவற்றின் செயல்கள் நிகழ்ந்து முடிந்தபின்பும் எவ்வாறு உயிரைப் பிணிக்கின்றன? திருவருள், ஞானம், கன்மப் பிணிப்பிலிருந்து விடுதலை ஆகிய விடையின் சூழலில் இச்சடங்கு அமைகிறது. ஆசிரியரின் செயலும் அது உதவும் ஞானமும் நம் புரிதலில் சேர்ந்திருக்க வேண்டும்.

குடமுழுக்கில் கலை, தத்துவ நியாசத்தின் வழியாக இதே உள்ளடக்கும் அமைப்பு திருமேனியில் நிறுவப்படுகிறது.

பின் உரைநூல் சீடரின் உடலிலிருந்து சிவலிங்கத்திற்கு வருகிறது. குடமுழுக்கில் நியாசம் என்பது கலைகளையும் அவற்றில் அடங்கும் அத்துவாக்களையும் சடங்கில் வைத்தல் அல்லது நிறுவுதல். பீடத்தோடு நிவிர்த்தியும், ஆவுடையாரோடு பிரதிட்டையும், மேலெழும் இலிங்கத்தோடு வரிசையாக வித்தை, சாந்தி, சாந்தியதீதையும் தொடர்புபடுத்தப்படுகின்றன. அது மூன்று பாகங்களையும் குறிப்பிடுகிறது: பீடம் பிரம பாகம், அகாரம்; ஆவுடையார் திருமால் பாகம், உகாரம்; இலிங்கம் உருத்திர பாகம், மகாரம். இந்த நிறுவனத்தில் பொருள் அத்துவாக்களும் சொல் அத்துவாக்களும் சேர்கின்றன. வழிபாடு ஆகமம் விளக்கும் முழுமையுடன் திருமேனியை அணுகுகிறது.

உடல் படமும் இலிங்கப் படமும் ஒரே ஐந்து கலை அமைப்பை வெவ்வேறு சடங்கு நோக்கங்களுக்குப் பயன்படுத்துகின்றன. ஒன்று தீட்சையில் சுத்தியைப் பற்றியது. மற்றொன்று குடமுழுக்கில் நிறுவனத்தைப் பற்றியது. அவற்றின் ஒப்புமை, மனித உடலைப் பற்றிய பின்வரும் செய்யுளை இலிங்கப் படத்தருகே உரைநூல் ஏன் வைக்கிறது என்று புரிந்துகொள்ள உதவுகிறது.

உடல், இலிங்கம், திருத்தலம், இறைவனது கூத்து ஆகியவற்றைத் திருமூலர் இணைத்துக் கூறுகிறார். இங்கு படிக்கும்போது இறையருள் விளங்கும் இடமாக உடலை மதிக்கச் செய்யுள் அழைக்கிறது. சிவன், உயிர், உயிரின் அனுபவக் கருவிகள் ஆகியவற்றின் வேறுபாட்டை இது நீக்கிவிடவில்லை.

தீட்சைக்கும் கோயில் வழிபாட்டிற்கும் உள்ள நூற்சூழலை ஆகமங்கள் பக்கத்தில் மேலும் படிக்கலாம். அவை பகிர்ந்துகொள்ளும் விரிவை ஆறு அத்துவாக்கள் அறிய உதவுகின்றன. சொல்லும் பொருளும் மனித உடலும் ஒழுங்குபட்ட உலகங்களும் சிவசத்தியின் செயலுக்குள் உள்ளன.

ஆறு அத்துவாக்கள் சிவஞான சித்தியாரின் எட்டாம் சூத்திரத்திலும் அதன் உரைகளிலும் கற்பிக்கப்படுகின்றன.

• மு. திருவிளங்கம், சிவஞான சித்தியார் உரை, சுபக்கம், எட்டாம் சூத்திரம்: ஐந்து கலைகளும் ஒவ்வொன்றிலும் உள்ள அத்துவாக்களும், புவனம், வன்னம், பதம் (தமிழிலும் வடமொழியிலும்) ஆகியவற்றின் முழுப் பட்டியல்கள், பதினொரு மந்திரங்கள், தீட்சையிலும் குடமுழுக்கிலும் அத்துவாக்கள்.
• சிவஞான சித்தியார், தமிழ் மூலம்: நான்கு வாக்குகளுக்குச் சுபக்கம் 40–44; ஆறு அத்துவாக்களுக்கு 259–261.
• திருமந்திரம், தமிழ் மூலம்: ஏழாம் தந்திரம், பிண்டலிங்கம், பாடல் 1726.